Depresja poporodowa - objawy i leczenie

20 sty 2015 r.

Fot. Shutterstock

Depresja poporodowa jest zaburzeniem nastroju z charakterystycznymi epizodami depresyjnymi, pojawiającymi się w ciągu trzech miesięcy po porodzie. Często mylona jest z tak zwanym stanem Baby Blues, jednak objawy Baby Blues są zdecydowanie mniej uciążliwe i trwają krócej. Jak rozpoznać depresję poporodową i jak przebiega leczenie schorzenia?

Nie ma w tym nic dziwnego, ani nie jest to powód do wstydu, że matka po urodzeniu dziecka czuje się smutna i przybita. Zwykle takie złe samopoczucie szybko mija, jednak w chwili, gdy utrzymuje się ono dłużej – może być pierwszą oznaką depresji poporodowej lub tzw. Baby Blues. Zachwianie nastroju u kobiet w ciąży lub będących po porodzie w dużej mierze wynika z nagłych skoków poziomów hormonów – estrogenu i progesteronu czy prolaktyny. Zwykle objawy wywołane hormonami znikają około 10 dnia po porodzie – wtedy to zostaje unormowany poziom wszystkich ważniejszych hormonów.

Depresja poporodowa dotyka co piątą kobietę po urodzeniu dziecka i jest zaburzeniem nastroju wymagającym leczenia (w przeciwieństwie Baby Blues). Nie jest to jednak jedyne schorzenie psychiczne związane z okresem po porodzie – wyróżnia się jeszcze, oprócz Baby Blues, psychozę poporodową i PTSD (poporodowy stres pourazowy). Postawienie diagnozy należy do lekarza psychiatry, który może wykorzystać w badaniu skalę depresji poporodowej EPDS (Edynburska Skala Depresji Poporodowej). Normalne zachowanie matki po porodzie podzielone jest wg Rubina na dwie fazy – taking in (2-3 dzień), kiedy kobieta nie chce zajmować się dzieckiem oraz fazę taking-hold ( 3- 10 dzień), gdy kobieta zaczyna zwracać uwagę na dziecko i jest nim zainteresowana. Fazy takie dotykają prawie 80% kobiet.

Czym jest Baby Blues?

Baby Blues jest bardzo często występującym stanem emocjonalnym u mam – dotyka od 60 do 80% z nich i często jest mylony z depresją poporodową. Jest to jednak tylko czasowe obniżenie nastroju wywołane właśnie reakcją hormonalną organizmu na poród. Baby Blues trwa przeważnie od 2 do 6 tygodni, a nasilenie objawów takich jak wahania nastroju, zmęczenie, niepewność, brak energii i drażliwość nie mają aż tak dużego nasilenia. Matka nie wymaga leczenia, ponieważ stan taki ustępuje samoistnie. Depresja poporodowa może trwać do kilku miesięcy a nawet lat, może pojawić się później (do roku po porodzie) i wymaga leczenia – psychoterapii, farmakoterapii lub terapii w grupie wsparcia. Baby Blues dotyka także mężczyzn, u których wynika to z lęku o kwestie finansowe i o zapewnienie dziecku odpowiedniej opieki.

Objawy depresji poporodowej

Są one zbliżone do ogólnych zaburzeń afektywnych przypisywanych różnego rodzaju depresjom. Według Seligmana można je podzielić na cztery kategorie – somatyczne, emocjonalne, poznawcze i motywacyjne. Objawy somatyczne dotyczą odczuć, jakie ma kobieta względem własnego ciała – jest to utrata lub wzmożenie apetytu, uczucie nadmiernego zmęczenia, senności w ciągu dnia i zmaganie się z bezsennością w nocy. Charakterystyczny jest także spadek libido. Dodatkowo pojawiają się też migreny, bóle brzucha i serca, co najczęściej nie jest ujawniane przez matki. Na objawy motywacyjne składa się niechęć do podejmowania decyzji, apatia, niechęć do działania oraz spowolnienie motoryczne.

Spadek nastroju, drażliwość, smutek i płaczliwość, przygnębienie i trudności w odczuwaniu przyjemności składają się na objawy emocjonalne depresji poporodowej. Niektóre z pań zmagają się jeszcze z napadami lęku i paniki, co charakterystyczne jest także dla syndromu poporodowego stresu pourazowego. Trzecią kategorią są objawy poznawcze, na które składają się czarnowidztwo, pesymistyczne nastawienie do przyszłości, poczucie nie radzenia sobie, lęk przed brakiem kompetencji do prawidłowego zajmowania się dzieckiem oraz poczucie niemożności wyjścia z takiej sytuacji. Objawy poznawcze najsilniej wpływają na samoocenę matki, która czuje się gorsza od innych matek, a także boi się powiedzieć komuś o takim samopoczuciu, żeby nie zostać posądzoną o złe zajmowanie się czy nawet niekochanie dziecka – w ekstremalnych sytuacjach pojawić się mogą myśli samobójcze lub chęć wyrządzenia krzywdy dziecku.

<< < 1 2 3 > >>

comments powered by Disqus

Nasz serwis używa cookies. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym i że wyrażasz zgodę na ich używanie. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia w swojej przeglądarce. Więcej o plikach cookies w Polityce prywatności

PUBLIC !!